Our Recent Posts

November 16, 2020

December 10, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload

Emoties herkennen

December 10, 2019

Er zijn een aantal dingen die ik door mijn autisme minder goed kan. Een daarvan is emoties herkennen en uitten. Ik zal je het verhaaltje van vandaag vertellen en misschien herken je iets van jezelf hierin. Stiekem hoop ik het niet voor je, want het is niet erg leuk.  

 

Door de jaren heen ben ik ontzettend gemotiveerd geworden om iets moois te maken van mijn opleiding. Dit door mijn twee eerdere tegenslagen waarbij ik mijn opleiding niet heb afgemaakt. Vandaar dat ik ervoor heb gekozen om een Honours minor te doen, een zeer zelfstandige minor waarbij je ontzettend veel discipline, doorzettingsvermogen, motivatie en creativiteit nodig hebt. Ook moet je (voor jezelf) goed zijn in het behouden van structuur en overzicht. 

 

Laat ik nou in dat laatste niet erg goed zijn. Het maken van planningen voor anderen ben ik heel goed in. En ook kan ik goed structuur aanbrengen, maar niet in mijn eigen creatieve, warhoofd. 

 

Vandaag ben ik de gehele dag bezig geweest met mijn studie. Ik heb een deadline die ik moet halen (6 januari) en ik moet nog een aantal vrij grote dingen doen, zoals het uitschrijven van prototypes voor een product en het schrijven van de conclusie, discussie (zelfreflectie, leuk!) en aanbeveling. Ook heb ik aankomende maandag een presentatie van een half uur ongeveer. Presenteren vind ik niet leuk en vind ik ook behoorlijk stressvol. Ondanks het feit dat ik het niet leuk vind, kan ik hier wel erg goed structuur in aanbrengen voor mezelf waardoor het wel makkelijker wordt om te doen. 

En ik heb vandaag alles gedaan wat ik moest doen. Ik heb mezelf ook een aantal mentale schouderklopjes gegeven hierom, want ik ben gewoon op schema op dit moment. No stress, denk je dan. Toch? Nee hoor, niet hier. Want mijn vriend kwam thuis en de bom barste. Ik had geen idee wat er aan de hand was. Ik was verdrietig en bleef maar huilen, zelfs tijdens het eten. Terwijl ik avondeten echt het allerleukste moment van de dag vind. 

 

Hij zou die avond naar Ajax gaan kijken bij zijn beste vriend. Hartstikke leuk vind ik dit normaal, maar vandaag kwam het binnen als een soort messteek. Ik werd er zo verdrietig en boos tegelijk van. Maar ik kon het ook niet laten gaan. Ik snapte helemaal niks van mezelf en tegelijkertijd bleef ik maar zo boos op mijn vriend.

 

Het enige wat ik wel herkende van mezelf is dat ik het gevoel had dat ik hem nodig had. Dat ik hem iets moest vertellen en dat hij moest luisteren. Ik kon even niet alleen zijn, want hij moest luisteren. Echt luisteren naar wat ik zei, in plaats van naar de vervelende woorden die ik af en toe uitkraamde als sneer. Dus ik gooide het er allemaal uit: alle tranen en gedachtes die in mijn opkwamen. En toen ein-de-lijk kwam de aap uit de mouw: ik had last van de vreselijke onduidelijkheid die soms meekomt met het zelfstandig werken vanuit de minor. En toen ik dit had verteld, was het hele gevoel ook weg. Ik had nergens meer last van. Oneerlijk.

 

Het is zo vervelend dat het zo ver moet komen voordat ik snap waar ik nou eigenlijk last van heb. Dat het zolang duurt voordat ik zeg wat er dwars zit. Maar gelukkig heb ik een semi-geduldige vriend die mijn gedrag heel goed kan ondertitelen, waardoor ik een zetje krijg in de goede richting en toch kan begrijpen waar ik last van heb. Een van de dingetjes die hij denk ik heeft meegekregen tijdens de lezing van Colette de Bruin. Wat fijn om een relatie te hebben met zo'n man. En wat fijn dat hij nu lekker naar zijn beste vriend is om Ajax te kijken, want ik vind dat normaal hartstikke leuk. Dus nu ook weer. 

Please reload

©2018 by ASS Studentcoach. Proudly created with Wix.com