Our Recent Posts

November 16, 2020

December 10, 2019

Please reload

Archive

Please reload

Tags

Please reload

Inertia is a b*tch

October 15, 2019

Jullie hebben alweer een tijdje niets meer van mij gehoord. Zelf vind ik het erg leuk om te schrijven, maar vind ik het niet meer leuk wanneer ik het een “moeten”-dingetje maak. Wat dus het geval is op dit moment in the brain.

 

Vandaag ga ik wat vertellen over mijn Autistic inertia. Even kort uitgelegd in niet zulke moeilijke termen: je moet iets doen, je weet dat je het moet doen, je weet dat je het moet doen en er hangen consequenties aan als je het niet doet, maar: je doet het niet. En als je het dan uiteindelijk toch een keer doet, is het eigenlijk veel te laat.

 

Hier heb ik mijn hele leven al last van. Het is echt een “werkelijk” iets. De meeste mensen noemen het luiheid, ik noem het een hele irritante eigenschap waar je echt niks mee kunt. Het is de stomste autistische eigenschap in het heel autisme spectrum. Serieus. 

 

Als kind moest je tandenpoetsen. Mijn moeder kon dat dan op zo’n heerlijk, extreem overprikkelende manier doen. “TANDENPOETSEEEEEEN!!!” kwam er dan gebulkt vanuit de andere kant van het huis. En ik deed het nooit. Ik vond het gevoel zo vreselijk en de smaak van tandpasta was zo extreem. En waar moet je ook naar kijken tijdens het tandenpoetsen? Ik begon pas met tandenpoetsen een week voordat ik een afspraak bij de tandarts had. Achteraf denk ik: ik stonk waarschijnlijk enorm uit m’n giechel als kind, maar op dat moment kon ik het gewoon niet. Wees maar niet bang, nu doe ik het wel: ik woon samen met iemand die het waardeert als ik niet stink. Dus doe ik dat voor hem. Echt niet voor mezelf.

 

Hetzelfde geldt voor huiswerk. Ik maakte het nooit, pas een week voordat ik een toets had ging ik eens een boek opentrekken. Ik had ook pas ’s avonds de tijd voor huiswerk. Het moment dat ik extreem overprikkeld was en het liefste gewoon de hele avond Harry Potter keek of goSupermodel ging spelen. Geen huiswerk maken, dat levert alleen maar nog meer rare denksituaties op. Sowieso was de manier van leren niks voor mij. Ik moet verbindingen kunnen leggen en hoe is dat mogelijk op het moment dat je er nog nooit eerder van hebt gehoord? Precies, dan blijft het dus niet hangen. 

 

En hetzelfde geldt voor mijn kamer opruimen. Ook mijn moeder kon dit zo heerlijk brengen. Elke ochtend weer hetzelfde liedje. Elke ochtend. “Wanneer ga je die kamer van je nou eens opruimen?”. “Nou, mam, op het moment dat jij het ook doet met je eigen kamer en je er niet elke ochtend over zeurt vind ik dat ik er eens aan moet beginnen.” Dat extreme gevoel van rechtvaardigheid kwam naar boven, want de kamer van papa en mama was echt niet netjes. En ik vond het enorm vervelend dat ze zonder te kloppen elke keer mijn territorium probeerde te veranderen. Ik had orde in mijn chaos. Ik was nooit iets kwijt, maar als ik het kwijt was kon ik precies nagaan in mijn hoofd waar ik het als laatste had gelaten.

 

Ook moest ik als puber zelf afspraken maken met de orthodontist. De beugelmeneer. Wat had ik een vreselijke hekel aan die man. Telkens met felle lichten in mijn ogen schijnen om vervolgens aan mijn tanden te lopen trekken. Mijn tanden aanraken. Ik krijg al kippenvel als ik eraan denk. Als ik een afspraak had met de ortho (eindelijk na een aantal weken/maanden), dan kon ik ook de hele dag niet functioneren. Ik had eigenlijk wel weer les in de middag, maar ik ging gewoon niet. Wat ik eigenlijk ook wel vaker deed.

 

Ik denk dat ik in mijn middelbareschooltijd vaker niet op school ben geweest dan wel. Het was niet leuk. Het was veel te druk in de les en ik snapte simpelweg niet dat je van zulke drukte iets zou kunnen meekrijgen aan lesstof. Dus daarom ging ik heel vaak niet. Mijn moeder meldde me dan ziek. Want ze vond het ook niet tof dat ik anders zou gaan spijbelen. Er is eigenlijk nooit iemand geweest die erover vroeg. Wel vriendinnen, die zeiden: “Ben je weer ziek?”. En op een gegeven moment moet je dan wel eerlijk zijn: ik heb er simpelweg geen zin in, want ik kom altijd kapot thuis. Ik moet altijd even een dutje doen wil ik weer functioneren. En daar had ik op dat moment niet altijd zin in.

 

Als ik dan een keer naar school ging, kwam ik altijd te laat. Ik kon simpelweg niet op tijd komen, want dan werd ik weer door van alles en nog wat afgeleid. Of het tegenovergestelde uiterste: ik kon niet mijn bed uitkomen. Nog steeds heb ik daar last van. Dat is een van de moeilijke executieve functies ooit vind ik tot de dag van vandaag. Misschien was ik in een niet-autistisch leven wel een ochtendmens geweest, maar nu heb ik echt de oorlog verklaart aan ochtenden.

 

Ik was er altijd van overtuigd dat ik gewoon een luie rotpuber was, maar nu ik dus de diagnose Asperger heb verklaard het wel enorm veel vervelende situaties. Ik beschermde mezelf onbewust tegen de prikkels die er hoe dan ook zouden komen. De Autistic inertia werd een soort beschermmechanisme die inzette op elk moment dat ik overprikkeld kon raken.

 

Nu ben ik ervan overtuigd dat ik een autistische (luie rot) puber was. Sorry, pap en mam, dat ik zo’n moeilijk kind was. We wisten er allemaal niks van!

 

Verder lezen over Autistic inertia of wil je dat iets meer wetenschappelijke onderbouwing? Klik dan hier: https://web.archive.org/web/20160301144431/http://archive.autistics.org/library/inertia.html

Please reload

©2018 by ASS Studentcoach. Proudly created with Wix.com